ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ... ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ

Τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να παίξεις ελκυστικό ποδόσφαιρο, ίσως όχι τόσο δύσκολο όσο έδειχνε μέχρι και πριν λίγο καιρό που κάναμε καθυστερήσεις στο γήπεδο μας για να μην μας ισοφαρίσει ο Πλατανίας. Ο Μίτσελ δεν είναι κανένα μεγαθήριο προπονητικά, είναι όμως προπονητής. Τουλάχιστον με τα όσα μας δείχνει μέχρι τώρα. Έβγαλε από το κέντρο τον Μοντεστό που απλά δεν μπορεί πλέον, έβαλε αυτόν τον κακό Φεϊσα (δεν έχει και άλλον) για να παίρνει απλά την μπάλα από τα στόπερ. Πέρασε στα άκρα έναν πραγματικό και όχι βαφτισμένο ακραίο παίχτη και ανέβασε ψηλά την πίεση της ομάδας μας. Κάπως έτσι είδαμε επιτέλους έναν Ολυμπιακό να σκοράρει, να κυνηγά το παιχνίδι και να μην συμβιβάζεται με το τσούκου τσούκου μπολ και το ένα γκολ. Νομίζω ότι η αδιαφορία που έδειχναν οι παίχτες έχει πάει περίπατο. Αυτό το σύστημα θέλει και τα κατάλληλα εργαλεία που για την Ελλάδα τα έχεις αλλά για την Ευρώπη δεν... για αυτό και η Λεβάντε πέρασε σβηστή.  Τουλάχιστο τώρα βλέπουμε έναν Ολυμπιακό κυρίαρχο στο γήπεδο και όχι σε θέση άμυνας μονίμως. Η φιλοσοφία του Ολυμπιακού αυτή ήταν, είναι και θα είναι. Δεν μπορείς να αλλάξεις ταυτότητα σε μια ομάδα. Ο Ολυμπιακός ξαναβρίσκει την χαμένη του ταυτότητα και αρχίζει να αρέσει στον κόσμο του.