Μίτσελ VS Σενιόρ

Καλημεροκαλησπέρα αδέρφια μου..
Ξημέρωσε σήμερα μια από αυτές τις μέρες που κάθε σώφρον σύγγαυρος νιώθει περίεργα. Η εσωστρέφεια μας κυρίεψε για άλλη μια φορά και ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ έχει διχασθεί πάλι σε δύο στρατόπεδα. Ο λόγος; Φίλε, έφυγε ο Μίτσελ. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, απολύθηκε ο Μίτσελ. Και θα μου πείτε, συντρέχει λόγος για άλλον ένα εμφύλιο; Δε ξέρω. Αναρωτηθείτε περί αυτού όλοι εσείς, οι οποίοι με την ανακοίνωση της λύσης της συνεργασίας του Μίτσελ με τον Ολυμπιακό μας, σπεύσατε οι μεν να σταυρώσετε τη διοίκηση και οι δε τον Μίτσελ. Αυτό που θέλω να κάνω σήμερα, είναι να ανακεφαλαιώσω την πορεία του ισπανού τεχνικού στον πάγκο της ομάδας μας. Τι κερδίσαμε, τι χάσαμε, που ήμασταν και που φτάσαμε...

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Γενάρης του 2012+1 και ο Μίτσελ Γκονζάλεθ αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού, διαδεχόμενος τον αήττητο δεδιωγμένο Λεονάρντο Ζαρντίμ. Ένας σύντομος απολογισμός και τα ορόσημα του μισού εκείνη της σαιζόν; 0-1 και 3-0 με τη Λεβάντε, 1-1 με το βάζελο στο ναό μας, και ένας τελικός κυπέλλου παρωδία ενάντια στον Αστέρα Τρίπολης.

Το πρώτο μισό της επόμενης σεζόν ήταν μάλλον καλύτερο. Ο Ολυμπιακός προκρίνεται στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης με τα ακόλουθα σκορ: 1-4 και 2-1 με Παρί, 1-0 και 1-1 με Μπενφίκα, και 3-1 και 0-3 με Άντερλεχτ. Μαγική πορεία, με πολύ καλή μπάλα, καλά αποτελέσματα, και τη μαγική εικόνα του 1-4 και του 2-1 με την Παρί. Στο μεταξύ έχουμε την τεσσάρα στις τζούλιες του Βορρά που είχαν βγάλει γλώσσα και το διπλό στη λαγοφόρο με 0-1 από τον συνήθη ύποπτο ΚΜ11.

Η συνέχεια της χρονιάς δεν ήταν ανάλογη. Θα κρατήσουμε ως μόνο θετικό τη νίκη με 2-0 επί της Γιουνάιτεντ. Βέβαια, έπειτα ήρθε το 3-0 στην Αγγλία, το 0-3 από τις ζέλες στο Καραϊσκάκη και ο αποκλεισμός από τον μπάουγκ στο κύπελλο. Μεγάλη ευθύνη πρέπει να πιστωθεί για τα 3 αυτά αποτελέσματα στον Μίτσελ.

Φέτος τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Το φτωχό 1-0 με τον βάζελο και το διπλό των βούλγαρων στο ναό με 1-2 δεν άφησε ευχαριστημένο ούτε το λιγότερο απαιτητικό ολυμπιακό. Βέβαια, είχαμε μια αξιοπρεπέστατη πορεία στην Ευρώπη, υποδουλώνοντας και τις τρεις αντιπάλους μας, Γιούβε, Ατλέτικο και Μάλμε στο Φάληρο, αδυνατώντας να πάρουμε αποτέλεσμα εκτός έδρας. Αυτό που προβλημάτισε τους περισσότερους ήταν η εικόνα της ομάδας. Το σύστημα του Μίτσελ χωρίς εξτρέμ, με τα πλάγια μπακ να  παίρνουν όλη την πλευρά, ενώ απέδιδε ικανοποιητικά στην Ευρώπη, αποδείχθηκε ανεπαρκές και λάθος για τις εγχώριες υποχρεώσεις του Ολυμπιακού μας. Πλην ελαχίστων αγώνων, η ομάδα όχι μόνο απογοήτευσε, αλλά χάρισε βαθμούς σε αντιπάλους, με αποτέλεσμα οι Βούλγαροι να ηγούνται του βαθμολογικού πίνακα για το πρώτο μισό της σαιζόν.

Για να τα λέμε όλα βέβαια, ο Ισπανός είχε και πολλά θετικά. Κατά διαστήματα, σε όλη την πορεία του στον Ολυμπιακό αυτά τα 2 χρόνια, η ομάδα έπαιξε πολύ καλό επιθετικό ποδόσφαιρο. Παράλληλα, αναδείχθηκαν αρκετοί Έλληνες παίκτες, οι οποίοι είτε καθιερώθηκαν, είτε μοσχοπουλήθηκαν σε υπεραξία. Μήτρογλου, Σάμαρης, Μανωλάς και Χολέμπας είναι λίγα από τα πολλά παραδείγματα. Ο Μίτσελ πίστεψε και δούλεψε με τον Έλληνα ποδοσφαιριστή, σε βαθμό που ικανοποίησε τους αντικειμενικούς που αμφισβητούσαν το ελληνικό στοιχείο της ομάδας μας.
Επίσης, ο ισπανός έδειχνε να σέβεται πάντα τον κόσμο, κάνοντας ιδιαίτερα μνεία στην παρουσία του και στη συμβολή του στα αποτελέσματα της ομάδας. Ήξερε που βρισκόταν και τιμούσε το συμβόλαιό του.

Δυστυχώς όμως, έκανε μερικές λάθος επιλογές. Τα "κακά παιδιά" των αποδυτηρίων δεν ήταν το φόρτε του, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια διαρκής ρήξη ανάμεσα σε αυτόν και τους ιδιαίτερους χαρακτήρες των παικτών. Ας θυμηθούμε περιπτώσεις παλαιότερες όπως του Πίνο, του Βάις, και του Σάμαρη αλλά και πιο πρόσφατες, όπως του Αφελάι, του Κασάμι και του Αβράαμ. Ο Μίτσελ φαίνεται πως κάπου το έχασε με τα αποδυτήρια, και αυτό στην τελική του στοίχισε σε μεγάλο βαθμό. Η κακή εικόνα της ομάδας, κάποια στραβά αποτελέσματα και η κακή σχέση του με ορισμένους παίκτες συντέλεσαν λοιπόν στην απομάκρυνσή του από το λιμάνι.

Εγώ σαν οπαδός του Ολυμπιακού, οφείλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τον Μίτσελ, για όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που μου χάρισε, και οφείλω να ομολογήσω πως ήταν πάμπολλές και να του ευχηθώ καλή συνέχεια στην προπονητική του καριέρα. Κατά τα 2 αυτά χρόνια, Ολυμπιακός και Μίτσελ μεγάλωναν ταυτόχρονα και παράλληλα στην Ευρωπαϊκή σκηνή και αυτό το χρωστάμε στον Ισπανό, όσο αυτός το χρωστά σε εμάς. Βέβαια, δεν πρέπει να προβούμε σε προσωπολατρία. Μίτσελ σε αγαπήσαμε, και σου ευχόμαστε μόνο τα καλύτερα, αλλά ο Ολυμπιακός είναι τεράστιος σύλλογος, και δεν πρέπει να εμμένει σε πρόσωπα. Η ζωή συνεχίζεται, και ελπίζουμε να βγούμε όλοι κερδισμένοι από την απόφαση αυτή.

ΥΓ. Ζήτω ο Ολυμπιακός
ΥΓ2. ¨Εχουμε παιχνίδι με Φωστήρα σήμερα, μη ξεχνιόμαστε.
ΥΓ3. Βίτορ Περέιρα. Για να δούμε τι φρούτο είναι αυτός...